Noong 2015, natuklasan ng mga tagasunod ang dalawang bersyon ng 'High Hopes' sa mga rekomendasyon ng musika sa video. Ang isa ay nagpakita ng perpektong pagtatanghal ng Panic! At The Disco, habang ang iba ay isang mas mapayapang, emosyonal na kanta ng isang indie band. Ang bandang iyon ay Kodaline. Sa nakaraang dekada, walang kritiko ang makapaghintay sa 'di-inaasahang pagsalubong ng pamagat.' Ngunit ito ay naging kapalaran ng Kodaline, at sa parehong oras, ang kanilang kakanyahan. Isang banda na hindi kailanman nawala ang authenticity ng kanilang emosyon kahit na nakatayo sa tabi ng isang mas malaki at mas nakakaakit na bagay.
Ang pagtutulad ng emosyon na nagsisimula sa Dublin
Ang kwento ng Kodaline ay nagsimula noong 2005 sa isang sekundaryong paaralan sa Dublin. Si Mark Prendergast (boses), Jason Boland (gitara), Vinny May (baba), at Conor Whelan (tama) ay nagsimula bilang isang kabataang banda. Tulad ng sinuman sa simula, sila ay hindi matatag. Ngunit habang lumipas ang panahon, ang kanilang musika ay kinikilala bilang ang pinakamalinis na tinig sa indie scene ng Irlandia.
Ang kanilang debut album noong 2012, 'In a Perfect World', ay nakatanggap ng agarang tugon sa Irlandia. Ngunit ang internasyonal na yugto ay naiiba. Upang manatili sa puntong dumaan ang maraming indie bands—ang agwat sa pagitan ng tagumpay sa loob ng bansa at internasyonal na pagkilala—Kodaline ay patuloy na nag-tour. Ang paglulunsad ng 'Coming Up for Air' noong 2014 ay isang punto ng pagbabago. Ang 'High Hopes' mula sa album na iyon ay nagsimulang umakyat sa mga radio playlist sa United Kingdom at Europe.
Ang kapalaran ng isang pamagat at higit pa
Ang 2015 ay ang taon ng 'High Hopes' sa kasaysayan ng pop music. Noong taong iyon, ang Panic! At The Disco ay naglabas ng isang album na tinatawag na 'Death of a Bachelor', at ang single na 'High Hopes' ay tumama sa mundo. Nakikislang music video, radio play, streaming numbers—ang bersyon ng Panic! At The Disco ay nangunguna sa lahat. Ang 'High Hopes' ng Kodaline ay nagsimulang hanapin bilang ang 'maling bersyon.'
Ngunit ang sitwasyong ito ay hindi humina sa Kodaline. Sa halip, ang kanilang 'High Hopes' ay tumagal ng natatanging posisyon. Ang agwat sa pagitan ng pag-asa at katotohanan sa mga lirika, ang sensitibong tinig ng Mark Prendergast, at ang nakaladya na instrumento arrangement—lahat nito ay nag-alok ng isang karanasang ganap na naiiba mula sa liwanag ng Panic! At The Disco. Ang ilang mga kritiko ay inilarawan ito bilang 'isang kaso kung saan ang dalawang kanta na may parehong pamagat ay nagpapakita ng pagkakaiba sa pagitan ng indie music at mainstream pop.'
Mga sandali kung saan ang authenticity ng Kodaline ay kumikislap
Ang lakas ng musika ng Kodaline ay hindi kailanman ang liwanag. Ang kanilang lakas ay nasa kung gaano nila maaaring ipahayag nang tapat ang pang-araw-araw na kabiguan at maliit na tagumpay, pag-ibig at paghihiwalay, at ang kagustuhan na magpatuloy sa lahat nito. Sa parehong taon, ang kanilang 'Coming Up for Air' na tour ay sumakal sa Europe at North America. Ang 'High Hopes' ay higit pang malakas na live. Ang subtlety ng studio recording ay mabuti, ngunit ang raw emotion ng live performance ay nag-iwan ng malalim na impresyon sa audience.
Ang mga album na sumunod—'Politics of Living' noong 2017 at 'shock peroxide' noong 2020—ay nagpatunay na ang banda ay hindi umaasa sa tagumpay ng isang hit song. Ang bawat album ay nag-expand ng kanilang musical range at minsan ay nag-explore ng mas madilim na mga tema. Ngunit walang kanta na mahal nang kasing-malawak ng 'High Hopes.'
"Sa mundo ng musika, kailangan namin ng parehong stunning at humility. Ang Kodaline ay patuloy na nagpapaalala sa amin ng halaga ng kahinaang-loob."— Pagsusuri mula sa British music journal NME
Ang walang hanggang lugar ng indie rock
Simula noong 2024, ang Kodaline ay aktibo pa rin. Ang kanilang live performance ay hindi nawala ang emosyonal na temperatura nito. Bawat oras na naglalaro sila ng 'High Hopes', ang audience ay nananatiling humihinto ng paghinga. Kung ang 'High Hopes' ng Panic! At The Disco ay isang napakalaking alon sa isang sandali ng pop culture, ang 'High Hopes' ng Kodaline ay ang bigat ng musika na nakatayo sa tabi ng sandaling iyon habang lumalakad ang kanyang sariling daan.
Sa huli, may mga banda na kumikislap kahit wala ang pamagat. Ang kanilang authenticity ay hindi nagmumula sa pamagat kundi mula sa sangkap ng musika. Ang Kodaline ay eksaktong ganitong banda. Kahit pagkatapos ng sampung taon, bawat oras na may tumutugtog ng 'High Hopes' sa radyo ng isang madilim na gabi, ito ay nagpapatunay na ang apat na ito mula sa Dublin ay hindi kailanman nagtrapo ng ito pangako.
Sulit pa ring pakinggan
Ang 'High Hopes' ng Kodaline ay hindi na ang 'maling bersyon.' Ito ay musika na nahanap ang lugar nito. Sa indie playlists, sa mga emosyonal na sandali, musika na umaabot sa tainga ng isang tao. Ito ay bihira sa kasaysayan ng musika para sa dalawang kanta na may parehong pamagat na magkasama. Ngunit ang dalawa na ito ay naging signature songs sa kanilang mga genre. Ang dapat naming tandaan ay kung gaano karami ang mga kantang kumikislap sa tahimik na lugar, at gaano kalaki ang liwanag nila sa aming mga gabi.
